ทำไมเราจึงไม่ควรโหยหาอดีต?

.

การบอกว่าไม่ให้โหยหาอดีตคงเป็นอะไรที่แปลกซักหน่อยสำหรับนักจิตวิทยาแบบผมที่มักถามถึงเหตุการณ์ในอดีตของผู้รับบริการ

แต่การทำความเข้าใจอดีตที่ผ่านมากับการโหยหาอดีตนั้นไม่เหมือนกัน

.

การปรึกษาและจิตบำบัดแบบ psychoanalytic/ psychodynamic approach มักชวนให้ผู้รับบริการขุดคุ้ยอดีตของตัวเองจริง

แต่นั่นก็เพื่อให้เราได้เข้าใจที่มาที่ไปของปัญหา

ในขณะเดียวกัน สิ่งหนึ่งที่เราต้องระมัดระวังคือ

บางครั้งผู้รับบริการก็อาจใช้การพูดถึงอดีตของตัวเองซ้ำๆ เหล่านี้เพื่อปกป้องตัวเอง

.

สิ่งเหล่านี้คือภาพของการโหยหาอดีตที่กลับยิ่งตอกซ้ำความรู้สึกซึมเศร้าและหมดสิ้นหนทาง

ราวกับว่าสมองของเราถูกกระตุ้นซ้ำให้จมกับอารมณ์ความรู้สึกแบบเดิม และทัศนคติที่ว่าเราช่วยเหลือตัวเองไม่ได้

มันต่างกับการมองเห็นอดีตอย่างเข้าใจ

เพราะในขณะเดียวกันเราก็มองเห็นความแตกต่างของช่วงเวลาและการเติบโตของตัวเองจากวันก่อนๆ ไปพร้อมกันด้วย

นั่นทำให้เราไม่จมอยู่กับความรู้สึกแบบเดิมๆ มากเกินไป และรู้สึกมีหวังต่ออนาคต

.

สิ่งที่ผมมักบอกผู้รับบริการเสมอถึงแม้เราจะขุดคุ้ยอดีตไปพร้อมกันมาโดยตลอดคือ

"เราแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่เราเรียนรู้จากมัน และเปลี่ยนแปลงปัจจุบันกับอนาคตได้เสมอ"

.

เจษฎา กลิ่นพูล

K. Therapeutist นักจิตวิทยาการปรึกษา